TO ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΝ -  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΜΠΙΛΙΑΣ Α.Ε.Β.Ε.
Αναζήτηση: Αναζήτηση
Η εταιρία μας Οι Εκδόσεις μας Βιβλιοπωλέιο Νέες Εκδόσεις Επικοινωνία
 
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ
Πολιτική Οικονομία
Δημόσια Οικονομική
Χρηματοοικονομική
Λογιστική
Επιχειρησιακή Έρευνα
Οικονομετρία - Οικονομικά Μαθηματικά
Στατιστική
Διοίκηση Επιχειρήσεων
Marketing
Δίκαιο
Οικονομικά Αγγλικά
Ναυτιλιακά
Θεολογία
Φιλοσοφία
Κοινωνικές Επιστήμες
Ιστορία
Πολιτολογία
Λαογραφία
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Δοκίμιο
Θετικές Επιστήμες
 
  Οι Εκδόσεις μας    ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ   Διοίκηση Επιχειρήσεων
 

Τίτλος

Ασφαλιστικές Εταιρείες - Εκσυγχρονισμός Ανάπτυξη & Επενδύσεις με Βάση τα ΔΛΠ & τη SOLVENCY II
Συγγραφέας Κίμωνας Π. Στεριώτης
Περίληψη Το παρόν βιβλίο πραγ΅ατεύεται την Ανάλυση και ∆ιαχείριση Κινδύνων που αφορούν τις Ασφαλιστικές Εταιρίες σε σχέση ΅ε τα ∆.Π.Χ.Π. Αλλά τι είναι κίνδυνος; Ο κίνδυνος είναι οποιοδήποτε συ΅βάν ή ενέργεια που ΅πορεί να έχει επιπτώσεις στη δυνατότητα ΅ιας επιχείρησης να επιτύχει τους στόχους της και να εκτελέσει τις στρατηγικές της. Κατά συνέπεια ο κίνδυνος σχετίζεται ά΅εσα ΅ε την αβεβαιότητα και ως εκ τούτου ΅ε την έννοια του τυχαίου. Ο κίνδυνος που βρίσκεται στην καρδιά της λειτουργίας ασφαλιστικών εταιριών είναι αυτός της ανάληψης κινδύνων σχετικά ΅ε τα ασφαλιστήρια συ΅βόλαια που πωλούνται. Ό΅ως η ασφαλιστική δραστηριότητα είναι οικονο΅ική δραστηριότητα. Συνεπώς οι ασφαλιστικές εταιρίες αντι΅ετωπίζουν επίσης τον κίνδυνο αγοράς, που είναι ο κίνδυνος ΅εταβολής της αξίας ΅ιας οικονο΅ικής θέσης λόγω των αλλαγών στην αξία των υποκει΅ένων τίτλων, από τους οποίους εξαρτάται, όπως οι τι΅ές των ο΅ολόγων και των ΅ετοχών, οι συναλλαγ΅ατικές ισοτι΅ίες, οι τι΅ές των προϊόντων κ.λπ. Επίσης αντι΅ετωπίζουν τον πιστωτικό κίνδυνο, που είναι ο κίνδυνος της ΅η είσπραξης αποδόσεων από ση΅αντικές επενδύσεις όπως τα δάνεια και τα ο΅όλογα, λόγω της ΅η αποπληρω΅ής από τον οφειλέτη. Τώρα που έχου΅ε δει τους κινδύνους, ας δού΅ε τι είναι διαχείριση κινδύνου. Με ΅ια φράση∆ιαχείριση Κινδύνου είναι η στάση ζωής να ζού΅ε ΅ε την πιθανότητα ΅ελλοντικά γεγονότα να έχουν αρνητικές επιδράσεις. Η τελευταία φράση δίνει τη γενική ουσία της έννοιας της διαχείρισης κινδύνου, αν και σε σχέση ΅ε έναν χρη΅ατοδοτικό οργανισ΅ό κάποιος θα ΅πορούσε να προχωρήσει περαιτέρω. Η αντι΅ετώπιση ΅ιας τράπεζας απέναντι στον κίνδυνο δεν είναι παθητική και α΅υντική.Μια τράπεζα ενεργά και πρόθυ΅α αναλα΅βάνει κίνδυνο, επειδή επιδιώκει επενδυτική απόδοση και αυτό δεν ΅πορεί να γίνει χωρίς ανάληψη κινδύνου. Πράγ΅ατι η διαχείριση κινδύνου ΅πορεί να θεωρηθεί ως ικανότητα ΅ιας ασφαλιστικής εταιρείας ή ΅ιας τράπεζας. Με τη χρησι΅οποίηση της πείρας, της θέσης αγοράς και της κύριας δο΅ής του, ένας χρη΅ατοδοτικός οργανισ΅ός ΅πορεί να διαχειριστεί τους κινδύνους ΅ε το «ξαναπακετάρισ΅α» τους και τη ΅εταφορά τους στις αγορές ΅ε προσαρ΅οσ΅ένους τρόπους. Η διαχείριση του κινδύνου συσχετίζεται λοιπόν ΅ε τη διατήρηση του κέρδους και ΅ε τεχνικές όπως η διαχείριση Ενεργητικού - Υποχρεώσεων (Asset Liability Management -ALM), που ΅πορεί να οριστεί ως ΅ια επαρκής απόδοση στα κεφάλαια που επενδύθηκαν, και διατήρηση ενός άνετου πλεονάσ΅ατος της αξίας των στοιχείων του ενεργητικού σε σχέση ΅ε τα στοιχεία του παθητικού. Ό΅ως, η ο΅αλή λειτουργία των ασφαλιστικών αγορών επιβάλλει την ύπαρξη κανόνων που είναι υποχρεωτικοί από όλες τις εταιρίες. Η πιστή τήρηση αυτών των κανόνων συ΅βάλλει στην ενίσχυση της σταθερότητας και της ανάπτυξης του ασφαλιστικού κλάδου. Οι πρώτες οδηγίες που αφορούσαν τα περιθώρια φερεγγυότητας των ασφαλίσεων ζωής και ΅η στην Ευρώπη, ε΅φανίστηκαν περίπου το 1970. Αυτά ορίστηκαν ως ένας πρόσθετος «προστάτης» κεφαλαίων ενάντια στα απρόβλεπτα γεγονότα όπως υψηλότερα από τα ανα΅ενό΅ενα επίπεδα ΅εταβολών ή δυσ΅ενή αποτελέσ΅ατα επενδυτικών αποδόσεων. Το 1997, η έκθεση τουMuller υπό τον τίτλο «Solvency of insurance undertakings» οδήγησε σε ΅ια αναθεώρηση των κανόνων για τα περιθώρια φερεγγυότητας και ξεκίνησε η εφαρ΅ογή της Solvency 1, η οποία ολοκληρώθηκε το 2002 και τέθηκε σε ισχύ το 2004. Εν τω ΅εταξύ, η Solvency 2 άρχισε το 2001 ΅ε τη δη΅οσίευση της έκθεσης Sharma – λεπτο΅ερείς τεχνικοί κανονισ΅οί της Solvency 2 εξετάζονται ακό΅η. Η Solvency 1 ήταν ένα ΅άλλον γενικό πλαίσιο που απαιτούσε ένα ελάχιστο κεφάλαιο εγγύησης (minimal capital) ύψους 3 εκατο΅΅υρίων ευρώ και ένα περιθώριο φερεγγυότητας που αποτελείται από 16-18% κέρδη από ασφαλιστήρια συ΅βόλαια (όχι ζωής) ΅αζί ΅ε 4% των παροχών ζωής. Αυτό οδήγησε σε ένα απλό, ισχυρό σύστη΅α που είναι εύκολο να γίνει κατανοητό και ο έλεγχός του είναι επίσης εύκολος. Θέ΅ατα όπως εγγυήσεις, ενσω΅ατω΅ένα δικαιώ΅ατα και το κατάλληλο ταίριασ΅α ενεργητικού - υποχρεώσεων παρα΅ελήθηκαν κατά ένα ΅εγάλο ΅έρος σε πολλές χώρες.Αυτά καθώς και περαιτέρω θέ΅ατα θα τακτοποιηθούν στην Solvency 2. Στην καρδιά της Solvency 2 περιλα΅βάνεται ΅ια εντάσεως κινδύνου αξιολόγηση της γενικής φερεγγυότητας, που συ΅βαδίζει ΅ε την έννοια των 3 πυλώνων που προέρχονται από τη συνθήκη της Βασιλείας ΙΙ. Οι ασφαλιστικές εταιρίες ενθαρρύνονται για τη ΅έτρηση και διαχείριση των κινδύνων που αντι΅ετωπίζουν, βάσει εσωτερικών ΅οντέλων. Η συσχέτιση ΅εταξύ της Solvency 2 (ασφάλειες) και της Βασιλείας Π (τραπεζικές εργασίες) υιοθετείται κατά το ΅έγιστο δυνατό. Το νέο πλαίσιο πρέπει να επιτρέπει την αποδοτική επίβλεψη των ασφαλιστικών ΅ονάδων και των χρη΅ατοοικονο΅ικών οργανισ΅ών.Από την αρχή, προβλέφθηκε ΅ια αυξανό΅ενη εναρ΅όνιση της εποπτικής ΅εθοδολογίας ΅εταξύ των διαφορετικών οντοτήτων, που βασίζεται σε ΅ια ευρεία διεθνή συνεργασία των ασφαλιστικών, χρη΅ατοοικονο΅ικών και των λογιστικών οργανισ΅ών. Το βιβλίο του Κί΅ωνα Στεριώτη αποτελεί ένα απλό αλλά ση΅αντικό «εργαλείο» για τον εκσυγχρονισ΅ό και την ανάπτυξη των ασφαλιστικών εταιριών στις ενοποιού΅ενες αγορές ΅έσα από την αποτελεσ΅ατική διαχείριση όλων των κινδύνων που αντι΅ετωπίζουν. Η προσαρ΅ογή των εταιριών στους νέους κανόνες που έρχεται να επιβάλλει η Solvency 2 αποτελεί «΅εγάλη πρόκληση» για την ενίσχυση του ρόλου τους ΅έσα στις αγορές παρέχοντας καλλίτερες υπηρεσίες και προϊόντα προς τους ασφαλισ΅ένους ΅ε τους ΅ικρότερους δυνατούς κινδύνους. Η πιστή εφαρ΅ογή των ∆ιεθνών Προτύπων Χρη΅ατοοικονο΅ικής Πληροφόρησης, η ανάπτυξη του investment management και του risk management, η αξιοποίηση των∆ιεθνών Εκτι΅ητικών Προτύπων, η ΅εγάλη εξειδίκευση στο portfolio management κλπ θα εξασφαλίσουν ση΅αντική ανάπτυξη και σταθερότητα σε ολόκληρο τον ασφαλιστικό κλάδο. Μέσα από αυτές τις εξειδικευ΅ένες διαχειριστικές πολιτικές οι ασφαλιστικές εταιρίες θα αντι΅ετωπίσουν καλλίτερα τους κινδύνους που εγκυ΅ονεί το πλήρες άνοιγ΅α των ασφαλιστικών και διεθνών αγορών. Οι αποτελεσ΅ατικές προβλέψεις και η ά΅εση αντι΅ετώπιση των ασφαλιστικών, επενδυτικών και λοιπών κινδύνων θα ενισχύσουν την αξιοπιστία και φερεγγυότητα των εταιριών του κλάδου, δη΅ιουργώντας νέες αξίες τόσο για τους ασφαλισ΅ένους όσο και για τους ΅ετόχους τους. Καθηγητής ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ε. ΦΡΑΓΚΟΣ ∆ιευθυντής Μεταπτυχιακού «∆ιαχείριση Ασφαλιστικών Οργανισ΅ών» Οικονο΅ικού Πανεπιστη΅ίου Αθηνών
Αριθμός Τόμων 1
Αριθμός σελίδων 306
Ημερ.έκδοσης 04/09/2008
ISBN 978-960-255-235
Τιμή € 28,00
 
(Συμπεριλαμβάνεται Φ.Π.Α 4,5%)
Παραγγελία
 
 
OIKONOMIKON © 2005 - All Rights Reserved Designed & hosted by x2interactive